Afscheid Bernard Haitink

Het afscheidsconcert van Bernard Haitink in Het Concertgebouw zaterdag 15 juni jl.  in de NTR ZaterdagMatinee werd bij voorbaat al historisch genoemd. En historisch was het. Op het hoogtepunt van zijn kunnen maakte Haitink de cirkel rond. Hij eindigde glorieus bij het orkest waar hij in 1957 als chef begon: het Radio Filharmonisch Orkest.
> Lees meer over Bernard Haitink en het Radio Filharmonisch Orkest

 

Het Concertgebouw was tot de laatste stoel bezet, inclusief de extra stoelen op het podium en de plaatsen naast de orgelkas. Op het programma stonden liederen van Richard Strauss, met sopraan Camilla Tilling, en Bruckners Zevende symfonie – een van de favoriete werken van Haitink.

 

Het was de combinatie, de samenloop, de culminatie en wat al niet meer.
De 90-jarige maestro: superieur, op handen gedragen door zijn musici, als altijd dienstbaar aan de muziek. Het besef: het afscheid van een van ’s werelds grootste dirigenten. De muziek zelf: tot in de puntjes beheerst, subliem vertolkt. Na het slotakkoord: Haitink dwong een enkele tellen durend eerbetoon aan de stilte af en daarna barstte het los. Gejuich, uitzinnig applaus, tranen alom. 

 

Uit de pers:

 

Vaarwel Maestro!
“De vijf liederen van Richard Strauss kregen een prachtige gloedvolle en karakteristieke uitvoering waarbij Haitink nadrukkelijk zijn eigen tempo bepaalde. De laatste twee liederen – Die heiligen drei Könige  aus Morgenland en Morgen – waren daarbij van de buitencategorie. Niet in de laatste plaats door sopraan Camilla Tilling die de extra dimensie van dit concert goed aanvoelde en een plek in haar zang gaf. Maar het echte hoogtepunt was natuurlijk de uitvoering van de Zevende Symfonie door de erkend Bruckner-specialist die Haitink al decennialang is. […] Een uitvoering waar de hoogtepunten zorgvuldig worden opgebouwd en het geheel nooit uit het oog wordt verloren.”
ferdidelange.blogspot.com - 16 juni 2019

 

Dirigent Bernard Haitink was tot de laatste maat alert, soeverein en onvergetelijk
“Het intieme Morgen, oorspronkelijk als trouwcadeau gecomponeerd, klonk hier in een sublieme, uitgesponnen lezing (prachtsolo van concertmeester Joris van Rijn), als een veel universelere liefdesverklaring aan het hele leven, met pianissimi die zinderden van weemoedige klankintensiteit.”
NRC – Mischa Spel - 16 juni 2019

 

Het afscheid van Haitink was geen gewoon concert, maar het einde van een tijdperk
“Geen toespraken, geen bloemenzee, geen medailles, versierselen of oorkondes. Dat was de uitdrukkelijke wens van Bernard Haitink voor het concert van zaterdag. Hij wilde een zo gewoon mogelijk concert, ook al betrof het dan toevallig zijn allerlaatste in Nederland. […] Dit was geen concert, maar het einde van een tijdperk, waarop toevallig muziek van Richard Strauss en Anton Bruckner werd gespeeld. En ja, voorafgaand aan dat tumultueuze en emotionele einde, stond die muziek in het middelpunt van de belangstelling, precies zoals Haitink het wilde.”
Trouw – Peter van der Lint – 16 juni 2019

 

Haitink neemt afscheid met magische middag
“Door het Radio Filharmonisch Orkest te kiezen voor zijn afscheidsconcert [in Nederland] maakte hij de cirkel rond. Gevoel voor symboliek was hem toch al nooit vreemd. Dat hij juist in de NTR ZaterdagMatinee met het RFO adieu zei, is daarom betekenisvol. Het onderstreept zijn gedachten over de kwaliteit, maar zeker ook de kwetsbaarheid van de omroepgezelschappen en van de Matinee als concertserie zonder weerga; uniek op de wereld. Koester dit, leek Haitink te willen zeggen tegen de goede verstaander.”
Parool – Erik Voermans – 15 juni 2019

 

Het afscheid van Bernard Haitink in het Concertgebouw is de middag van de dankbaarheid
“Dit is de middag van de dankbaarheid, deze bijeenkomst is een uitreiking van een onzichtbare oeuvreprijs. Nog één keer zien we Haitink die gebaren maken die iedereen kent, zoals die vlugge Z in de lucht. We zien zijn rechterhand fel naar boven schieten om vervolgens een zachte landing te maken – vintage Haitink. […] Het orkest reageert op iedere beweging. We worden meegevoerd. Maar ineens is het besef daar: die herhalende figuren in het koper kondigen het einde aan.”
De Volkskrant – Merlijn Kerkhof – 15 juni 2019

 

 

Deel dit artikel